​En umut verici gelişme belki de yapılan büyük yatırım ile FATİH projesi idi, ancak projeden tam anlamıyla verim alınabildiğini söyleyemeyiz. Türkiyede teknoloji odaklı yatırımlar yapılmaya devam ettikce dünyaya kıyasla pek gelişme kaydedemeyeceğimizi düşünüyorum. Dünyanın birçok ülkesinden teknolojik altyapı anlamında iyi olsak da bu altyapıdan öğrenme anlamında yeterince iyi seviyede olduğumuzu söyleyemem.​

​Öncelikle insanlardaki yapının değişmesi gerekiyor. İnsanlar hala yüzyüze öğrenmeyi istiyorlar ülkemizde. Kendi başına öğrenebilen insan sayısı çok az. Bunun nedeni de alışkanlıklar. Bu nedenle uzaktan eğitimde daha çok harmanlanmış öğrenmeye odaklanılması gerektiği düşüncesindeyim. Bizim kültürümüze daha yatkın bir süreç öneriyor. Önümüzdeki en önemli engel bu nedenle kişilerin/öğrenenlerin tutumları ve yaklaşımları. Bir başka engel ise kalite. Nicelik olarak Türkiye’de de online öğrenme ortamları artmaya başlasa da nitelik olarak kaliteli online bir öğrenme ortamı sunduğumuzu söyleyemem. Burada öğrenci analizinden tutun da ta değerlendirmeye kadar olan bir süreçten bahsediyorum. Bunların hepsini kapsayan kaliteli öğrenme ortamları hazırlanılması gerekmekte.

​YÖK’te değil ama TÜBİTAK’ta bunların planlandığını ve uygulamaya geçilmeye başlandığını söyleyebiliriz. En azından o yönde gelişmeler söz konusu. Açılan proje çağrılarına baktığımızda online ortamlarda öğrenme için de yer verilmesi bu açıdan gelişme kaydedilmesine yönelik adımlar olarak görülebilir. Yüksek öğretim kurumlarından da bu alanda daha çok araştırma yapmaları beklenebilir ve hazırlamış oldukları içerikleri etkili bir şekilde sunmaları beklenebilir. Henüz e-mailini açmayı bilmeyen profesörlerin olduğunu varsayarsak ülkede YÖK’te durumların ne olduğunu siz tahmin edin. YÖK’te eğitimler devam etmeli ve geçiş hızlandırılmalı. Teknoloji okur yazarlığı sadece öğretmenlere degil akademisyenlere de sağlanmalı.